Δόξα τω Θεώ τα «ελληνικά» τρένα δεν είναι ποτέ στην ώρα τους. Έτσι περνάω τη δική μου ώρα γράφοντας. Είναι παράξενο τι θυμάται κανείς τα...
Δόξα τω Θεώ τα «ελληνικά» τρένα δεν είναι ποτέ στην ώρα τους. Έτσι περνάω τη δική μου ώρα γράφοντας. Είναι παράξενο τι θυμάται κανείς ταξιδεύοντας. Στόμα μισάνοιχτο. Σάλια, που στάζουν. Είναι ο μπροστινός μου που κοιμάται. Τυχερός. Ωστόσο τα σάλια μου θυμίζουν τους σαλιάρηδες.
Ήταν πριν από τρία χρόνια. Το πρώτο για μένα συνέδριο της Ο.Λ.Μ.Ε. Καλοκαίρι του 2013. Έχουμε υποστεί μεταξύ των άλλων την αύξηση του ωραρίου και μια μεγάλη ήττα με την απεργία μέσα στις εξετάσεις, που ψηφίστηκε απ’ όλους, αλλά ποτέ δεν έγινε. Ωστόσο δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα οι διαθεσιμότητες, οπότε φανταζόμασταν όλοι ότι τα χειρότερα πέρασαν.
Χαμός μέσα στην αίθουσα του ΤΙΤΑΝΙΑ. Ένας τύπος μου τραβάει την προσοχή. Αδύνατος, μετρίου ύψους. Ελάχιστα μαλλιά, ελαφρώς λαδωμένα και βαμμένα, όπως μαρτυρούν οι γκρίζοι κρόταφοι. Μύτη μυτερή και ακριβώς από κάτω ένα μουστακάκι σαν του Ζορρό. Άντε, λίγο μακρύτερο, σε μια προσπάθεια να τυλίξει το μικρό του στόμα.
Φαίνεται να τους ξέρει όλους. Κάποιος δίπλα μου, αναφέρει το όνομά του. Είναι ο τύπος των δημοσίων σχέσεων και των επαφών. Ειδικά οι επαφές φαίνεται ότι του αρέσουν ιδιαίτερα, αφού σε όποιον μιλάει, απλώνει τη χερούκλα του και τον ακουμπάει. Στο μπράτσο, στον ώμο, στην πλάτη. Αγνά συντροφικά αγγίγματα. Πάντως κανένας δε φαίνεται να αποφεύγει το άγγιγμά του.
Ίσως είναι το άγγιγμα του Θεού, σκέφτομαι.
Πράγματι πρόκειται για έναν μικρό Θεό. Το καταλαβαίνω όταν έρχεται η ώρα του να μιλήσει. Είναι από τους ομιλητές, που μου προκαλούν θαυμασμό. Χωρίς χειρόγραφο εννοείται. Λάβρος. Βρε πού τα βρίσκει όλα αυτά που λέει; Πώς τα θυμάται; Η ομιλία έχει και συναισθηματικά στοιχεία. Τριάντα τόσα χρόνια αγώνα φτάνουν στο τέλος τους. Προαναγγέλλει τη συνταξιοδότησή του. Κλαψ. Πέφτει και πολύ χειροκρότημα. Παραλίγο να χειροκροτήσω και εγώ. Είναι το τελευταίο συνέδριο γι΄ αυτόν.
Αμ δε. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Περνούν μερικοί μήνες. Διαθεσιμότητες και Συνέλευση προέδρων στην Αθήνας. Παρών και ο Τσι Γκεβάρα (μην το διορθώνεις τυπογράφε, Τσι είναι το σωστό).
Μα καλά δεν βγήκε στη σύνταξη; Αναρωτιέμαι.
Κι όμως οι συνταξιούχοι είναι οι πιο μαχητικοί. Ειδικά, αν οι ίδιοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Όχι μόνο είναι παρών, αλλά παίρνει και το λόγο και συμμετέχει μέχρι το τέλος στη «σύνθεση» των προτάσεων, προκειμένου να βρεθεί η πιο αγωνιστική λύση που θα έχει ως αποτέλεσμα απεργία και μετά πάλι απεργία και στο τέλος πάλι απεργία.
Είναι το κύκνειο άσμα του, σκέφτομαι. Μπααα.
Περνούν τα χρόνια, φτάνουμε αισίως στο καλοκαίρι του 2015. Πάλι συνέδριο της Ο.Λ.Μ.Ε. και πάλι ο Τσι Γκεβάρα παρών. Αν δεν ήξερα ότι είναι (ήταν) συνδικαλιστής θα έλεγα ότι είναι ζωγράφος. Όμως δε λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή, έτσι δε λείπει και ο ταραμάς … εεε … ο Τσι Γκεβάρα από τις συναθροίσεις των συνδικαλιστάδων.
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται και μερικούς μήνες μετά στη συνάντηση αιρετών και Προεδρείων Ε.Λ.Μ.Ε. Βορείου Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη. Άλλοι συνταξιούχοι τη βρίσκουν στο καφενείο παίζοντας τάβλι και κάποιοι άλλοι παίζοντας κάτι άλλο, όπως φαίνεται.
2016. Κι άλλη συνάντηση στη Θεσσαλονίκη. Μάντεψε ποιος είναι παρών. Ναι, το βρήκες. Αυτή τη φορά αναλαμβάνω να τον παρακολουθήσω. Πρέπει να βρω τη λύση στο μυστήριο. Η τύχη με βοηθάει αφού κάθεται τέσσερις θέσεις αριστερά μου. Τα μικρά του μάτια σκανάρουν το χώρο. Ψάχνει να βρει τον στόχο. Κάποια στιγμή πηγαίνει στον μπουφέ και γεμίζει μια κούπα με καφέ. Μόνο που από τη λαχτάρα του μην τελειώσει ο καφές, γεμίζει την κούπα μέχρι επάνω. Καταλαβαίνεις βέβαια ότι μέχρι να γυρίσει στη θέση του, ο καφές έχει χυθεί. Μια καφέ λιμνούλα σχηματίζεται στο πιατάκι κάτω από την κούπα. Αφήνει την κούπα στη διπλανή καρέκλα και επιστρέφει μετά από λίγο, κρατώντας καμιά δεκαριά χαρτοπετσέτες.
Μπράβο, σκέφτομαι, νοικοκύρης άνθρωπος. Τον παρεξήγησα.
Σηκώνει που λες την κούπα από την οποία στάζουν οι σταγόνες του καφέ και τοποθετεί όλες τις χαρτοπετσέτες πάνω στο πιατάκι. Οι χαρτοπετσέτες απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος από το καφέ υγρό και … τι πιστεύεις ότι έγινε μετά; Αποκλείεται να το βρεις οπότε το παίρνει το ποτάμι.
Ξανατοποθετεί την κούπα πάνω στις χαρτοπετσέτες που είναι βουτηγμένες στην καφέ λιμνούλα και ετοιμάζεται να απολαύσει το ρόφημα. Μόνο, που με το ακροβατικό που έκανε κάποιες από τις σταγόνες του καφέ έπεσαν πάνω στη δερμάτινη καρέκλα. Όχι τη δική του, αλλά τη διπλανή. Τον παρακολουθώ και περιμένω τη συνέχεια, δηλαδή να βρει έναν τρόπο να σκουπίσει τις σταγόνες. Όμως οι χαρτοπετσέτες έχουν τελειώσει και ο μπουφές είναι μακριά. Ποιος σηκώνεται τώρα; Έτσι σταυρώνει τα πόδια και αρχίζει να ρουφάει τον καφέ πριν κρυώσει, ενώ συνεχίζει σαν ραντάρ, να ελέγχει το χώρο.
Δεν περνούν 2-3 λεπτά και ένας σύντροφος τον πλησιάζει, κάτι του λέει και ετοιμάζεται να καθίσει δίπλα του. Ο Τσι χαζογελάει και αντί να τον προειδοποιήσει, τον αφήνει και κάθεται πάνω στις σταγόνες. Τέλος καλό, όλα καλά. Η καρέκλα είναι πλέον καθαρή και όταν ο σύντροφος ανακαλύψει το λεκέ θα είναι αργά.
Στο ενδιάμεσο έχει εντοπίσει το στόχο. Μπροστά του κάθεται μία ξανθιά συνδικαλίστρια με σγουρό μαλλί, που ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα. Δίπλα της κάθεται ένας βαρέων βαρών συνδικαλιστής. Σιγά το πρόβλημα.
Ο παλιός είναι αλλιώς και δεν κωλώνει προφανώς.
Σηκώνεται και σκύβει προς τα εμπρός. Όπως θα θυμάσαι σε όποιον μιλάει, τον ακουμπάει κιόλας. Μιλάει και στους δύο, έχει δύο χερούκλες, ωστόσο απλώνει μόνο τη μία και αγκαλιάζει μόνο την ξανθιά. Τους αναλύει διάφορα συνδικαλιστικά, προφανώς, θέματα εκεί στα όρθια. Έχεις ακούσει τη φράση «ένα στα όρθια»; Αυτό ακριβώς σημαίνει.
Τον ακούν με προσοχή, όμως το μειδίαμα στο πρόσωπό του δείχνει ότι έχει άλλα στο μυαλό του. Να μην πάει τζάμπα η επίσκεψη. Κάποια στιγμή το συνδικαλιστικό του ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην ξανθιά. Τώρα το πρόσωπό του βρίσκεται κοντά στο αυτί της. Η μύτη του ακουμπά στα μαλλιά της. Συνεχίζει να της μιλάει, ενώ το απλωμένο χέρι δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Το θέμα της συζήτησης είναι καθαρά συνδικαλιστικό. Η συνεδρίαση έχει καθυστερήσει να ξεκινήσει μόνο 2,5 ώρες. Έτσι ο συνταξιούχος ολοκληρώνει την προσπάθειά του λίγο πριν ξεκινήσει το βαρετό κομμάτι και αποχωρεί αποφεύγοντας το πρήξιμο των ομιλιών.
Αυτό είναι. Το κατάλαβα. Το μυστήριο λύθηκε. Το πάνω κεφάλι βγήκε στη σύνταξη. Το κάτω όχι. Μου φαίνεται ότι ανακάλυψα την κρυφή γοητεία του συνδικαλισμού. Ποιος είμαι; Ο Κολόμβος;
Η προηγούμενη γραμμή γράφτηκε μέσα στο τρένο, στο δρόμο για το 11ο εκπαιδευτικό συνέδριο της Ο.Λ.Μ.Ε. Φτάνω στο ξενοδοχείο και τι μαθαίνω. Το ξενοδοχείο Mare Nostrum, όπου η Ο.Λ.Μ.Ε. αποφάσισε να διεξαχθεί το συνέδριο, ανήκει στον όμιλο του παραλίγο καναλάρχη.
Μπαα μάλλον λάθος θα είναι, σκέφτομαι. Εκτός κι αν η Ο.Λ.Μ.Ε. αποφάσισε να βοηθήσει τον μεγαλοεργολάβο να αναπληρώσει ένα μέρος από την εγγυητική επιστολή, που κατέπεσε.
Ξεκινάει το συνέδριο και μάντεψε ποιος είναι παρών. Ναι καλά το μάντεψες. Είναι ο Τσι Γκεβάρα. Μάλιστα φοράει και το μπλε βραχιολάκι. Τώρα θ΄ αναρωτιέσαι. Ποιος και με ποιο δικαίωμα ξοδεύει τις συνδρομές των εκπαιδευτικών για να κάνει διακοπές ο συνταξιούχος συνδικαλιστής; Γιατί, πράγματι, ποια μπορεί να είναι η συμμετοχή ενός συνταξιούχου σ’ ένα εκπαιδευτικό συνέδριο, αφού δεν πρόκειται να ξαναμπεί ποτέ στην τάξη;
Κι όμως κάνεις λάθος. Αν δεν είναι παρών ο παλιός, ποιος θα συντονίσει τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό; Πράγματι ο Τσι είναι σε δράση. Ξανθιές, που να του αποσπούν την προσοχή δεν υπάρχουν. Έτσι καταναλώνει όλη του την ενέργεια στο να συντονίσει τον αγώνα. Κάτι ετοιμάζει.
Ξέχασα ή μάλλον σκόπιμα παρέλειψα να σου πω σε ποια παράταξη ανήκει ο Τσι. Κι αυτό γιατί όταν ξεκίνησα να γράφω το κείμενο αυτό, είχα ως στόχο να σε κάνω να γελάσεις, χωρίς να προσβάλλω κανέναν. Δυστυχώς όμως τα γεγονότα, που θα διαβάσεις παρακάτω με αναγκάζουν ν’ αλλάξω γνώμη. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε.
Η ομάδα του Τσι αυτοαποκαλείται Παρεμβάσεις. Ξέρεις γιατί; Γιατί έχουν την κακιά συνήθεια να παρεμβαίνουν, όταν κάποιος ομιλητής εκφράζει άποψη διαφορετική από τη δική τους και να τον διακόπτουν. Ο εκάστοτε ομιλητής έχει μόνο δύο επιλογές. Ή να αλλάξει την άποψη του ή ν’ αλλάξει συκώτι. Το σχέδιο είναι οργανωμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Τα σύνθημα είναι η λέξη «αξιολόγηση».
Ξεκινάει που λες η παρουσίαση των περιλήψεων των εισηγήσεων του συνεδρίου. Η εισηγήτρια παίρνει βαθιά ανάσα και ξεκινά.
- Το φαινόμενο της αξιολόγησης …
- Τιιιι ποιο φαινόμενο; Φαινόμενο είναι η αξιολόγηση; Η αξιολόγηση είναι διαδικασία. Τι αντιεπιστημονικά πράγματα είναι αυτά;
- Συνάδελφοι, μη διακόπτετε την εισηγήτρια. Θα έχετε τη δυνατότητα να πείτε την άποψή σας στις ομάδες εργασίας. Συνέχισε συναδέλφισσα.
- Μάλιστα, να συνεχίσω. Η αξιολόγηση που λέτε …
- Ποια είσαι εσύ, που θα μιλήσεις για την αξιολόγηση;
- Πες μας την βιβλιογραφία.
- Τι αντιεπιστημονικά πράγματα είναι αυτά;
Οι εισηγήσεις δεν είναι πράγματα, σκέπτομαι, αλλά εντάξει δεν θα μαλώσουμε κιόλας. Ή μήπως να μαλώσουμε; Πώς αλλιώς θα καταλάβουμε ότι είμαστε σε συνέδριο;
- Μα … η εισήγηση …
- Έχεις συμπληρώσει 2 χρόνια απεργίας; Μόνο όποιος έχει συμπληρώσει 2 χρόνια απεργίας έχει δικαίωμα να μιλά.
Ωχ, εγώ δεν έχω συμπληρώσει ούτε έναν χρόνο απεργίας. Ευτυχώς που δεν μας ζήτησαν πιστοποιητικό απεργιακών φρονημάτων. Θα κάνω το κορόιδο. Ελπίζω να μη με πάρουν χαμπάρι και με διώξουν.
- Οι αγώνες του κλάδου μπλα μπλα μπλα …
- Μα ακόμα δεν πρόλαβα να αρθρώσω λέξη. Η αξιολόγηση που λέτε …
- Κρα κρα κρα
Όχι δεν είναι η καρακάξα. Η κότα είναι. Αυτή που έχει το ζουμί.
Κρα κρα από τα αριστερά μου, κρα κρα από τα δεξιά μου, κρα κρα από μπροστά, κρα κρα γενικώς. Τι προμηνάνε τα κόκκινα και τα μαύρα κοράκια;
Ααα τώρα το έπιασα. Αυτό ήταν το σχέδιο. Η μπαχαλοποίηση του συνεδρίου. Ο στρατηγός Τσι κατέστρωσε το μεγαλοφυές σχέδιο.
- Λοιπόν, μπαίνουμε στην αίθουσα και διασκορπιζόμαστε. Μόλις ακούσετε το σύνθημα, αρχίζετε το κράξιμο, ok; Τι είμαστε;
- Κοράκια,
- Πιο δυνατά δεν σας άκουσα. Τι είμαστε;
- Κοράαακια.
- Μπράβο! Έτσι σας θέλω. Πάμε και τους φάγαμε. Θα γίνει της Κορέας (της Βόρειας).
Έτσι τα μαύρα και τα κόκκινα κοράκια έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο μπαχαλοποίησης του συνεδρίου.
- Ακούς εκεί; Το ήξερες εσύ σύντροφε ότι υπάρχουν και άλλες απόψεις; Το ήξερες; Αλήθεια; Και τι , θ’ αφήσουμε εμείς να ακουστούν τέτοιες «αντιδραστικές» απόψεις;
Όχι βέβαια. Άλλωστε τι αγωνιστές της δεκάρας θα ήσασταν, αν επιτρέπατε ν’ ακούγεται και η αντίθετη άποψη; Μην ξεχνάτε. Έχετε σύμμαχό σας το παρελθόν. Άπαξ και ψηφίστηκε κάποια στιγμή τον προηγούμενο αιώνα μία από τις θέσεις σας, αυτό ήταν τελείωσε. Η άποψη μεμιάς έβγαλε ρίζες και μετατράπηκε σε πάγια θέση της Ο.Λ.Μ.Ε. και οοόλων των εκπαιδευτικών.
Κάποια στιγμή ενώ οι εισηγητές παλεύουν να αρθρώσουν μία ολοκληρωμένη φράση, ένας από αυτούς προσπαθεί να κάνει πνεύμα. Πάει να τη βγει στους αριστερούς από τα’ αριστερά και αναφέρει μια φράση του Μάο. Αφήστε 100 λουλούδια ν΄ ανθίσουν και κάτι τέτοια, που δεν τα έπιασα, αγράμματος γαρ.
Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε.
Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε.
- Ποιος είσαι εσύ που να μιλήσεις για τον Μάο; Αμόρφωτε. Διάβασε κανένα βιβλίο.
Μάλιστα, τώρα ξεκαθαρίζει η κατάσταση. Έχουμε να κάνουμε με τα παιδιά ή μάλλον με τα δισέγγονα του Μάο και του Λένιν. Ζήτω το Κ.Κ.Κ. Κάτω η αξιολόγηση. Κάτω η μαθητεία. Κάτω από τις κουβέρτες γρήγορα.
Κάτω επίσης και ο καπιταλισμός, όχι όμως και οι ανέσεις, που προσφέρει. Έτσι τα κοράκια λένε όχι σε όλα εκτός τις υπηρεσίες που προσφέρει το Mare Nostrum. Τιμούν δεόντως το πρωινό, το μεσημεριανό και το δείπνο καταναλώνοντας εκατοντάδες λίτρα μπύρα και κρασί στην υγειά του Βλαδίμηρου.
Έτσι κάπως κύλισε η 1η μέρα του συνεδρίου. Το σχέδιο όμως συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα, στις ομάδες εργασίας. Εκεί που οι εισηγητές θα ανέπτυσσαν αναλυτικά τις εισηγήσεις τους και οι σύνεδροι θα μπορούσαν να πουν τη δική τους άποψη.
Τα κοράκια χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα ανέλαβε την αξιολόγηση και η άλλη τη μαθητεία. Οι υπόλοιπες εισηγήσεις τους άφησαν αδιάφορους. Αφού παρενοχλούσαν και διέκοπταν συνεχώς τους εισηγητές, στη συνέχεια γράφτηκαν οόολοι ως ομιλητές. Μίλησαν μίλησαν και ξαναμίλησαν. Εννοείται ότι όλοι τους είπαν ακριβώς τα ίδια, θάβοντας τις εισηγήσεις και τους εισηγητές.
Τώρα θ’ αναρωτιέσαι πού τι βρίσκουν την όρεξη; Ή πού αποβλέπουν Αν κάνεις λίγη υπομονή, θα μάθεις.
3η και τελευταία μέρα του συνεδρίου. Τα συμπεράσματα υποτίθεται. Τα κοράκια διασκορπίζονται μέσα την αίθουσα συνεδριάσεων. Συνεχίζουν αυθορμήτως να διαμαρτύρονται και να διακόπτουν και βεβαίως να ζητούν όλοι το λόγο, επί της διαδικασίας βεβαίως βεβαίως.
Ζητούν να απορριφθούν οι εισηγήσεις για την αξιολόγηση και τη μαθητεία.
- Μα στα εκπαιδευτικά συνέδρια δεν ψηφίζουμε, ούτε απορρίπτουμε καμία άποψη, ούτε τις εισηγήσεις εννοείται.
- Κύριε, κύριε έχω επιχείρημα.
- Ορίστε παιδί μου … σύντροφε ήθελα να πω.
- Μα στις ομάδες εργασίας όλοι οι ομιλητές απέρριψαν την εισήγηση
- !!!!!
Το κατάλαβες τώρα; Πρώτα μπαχαλοποίησαν το συνέδριο, έδιωξαν με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους, όλους τους νορμάλ συνέδρους και στη συνέχεια πήραν και το λόγο μην αφήνοντας περιθώρια για αντίλογο. Μάλιστα αυτή τους την «παρέμβαση» την χρησιμοποίησαν στη συνέχεια ως επιχείρημα για την απόρριψη των εισηγήσεων.
Πώς είπες; Σου φαίνεται φασιστική αυτή η συμπεριφορά; Δεν έχεις δίκιο. Άκου τι είπε ένας «παρεμβατικός» ομιλητής.
- Τι, όποιος έχει ένα μεταπτυχιακό ή ένα διδακτορικό, μπορεί να έρχεται εδώ και να λέει ότι θέλει; Ναι, μπορεί να μιλήσει, να πει την άποψη του, αλλά μόνο εντός των πλαισίων, που θα του έχουμε θέσει.
Τώρα το καταλάβαμε όλοι. Δεν χωρεί αμφιβολία. Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψη του, αλλά μόνο εντός του πλαισίου, που θα του καθορίζουν τα κοράκια. Όπως ακριβώς και οι πολίτες της Βόρειας Κορέας. Κι εκείνοι παιδιά του Μάο είναι.
Και κάπου εδώ αναγνώστη σ’ αφήνω να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. Και εσύ συνάδελφε, τους ψηφίζεις, τους στέλνεις στα συνέδρια, τους εκλέγεις ως αιρετούς, αλλά στη συνέχεια αυτοί σε γράφουν κανονικά εκεί που δεν πιάνει μελάνι, στοιχίζονται πίσω από τον κάθε Τσι Γκεβάρα και κάνουν αυτά που το κόμμα επιτάσσει.
Και μια τελευταία παρατήρηση. Μια κατακλείδα θα λέγαμε. Πιστεύεις ότι η ιδεολογία είναι τόσο ισχυρή, ώστε να είναι γι’ αυτούς το μόνο κίνητρο από την πρώτη τους νιότη μέχρι τα βαθιά γεράματα; Καλά κάνεις και αμφιβάλλεις. Γιατί αυτοί οι τύποι έχουν στήσει το δικό τους μαγαζάκι. Έχουν τους δικούς τους εκδοτικούς οίκους. Πωλούν βιβλία (όχι μόνο του Μάο), τετράδια, αντιτετράδια και κάθε είδους φυλλάδες. Έτσι, γιατί όταν ζεις μέσα στον καπιταλισμό, είναι δύσκολο να μην πάρεις, έστω μία τζούρα.
Γιώργος Βαρδακώστας
