Πέμπτη 13 Οκτωβρίου. Ημέρα περισυλλογής και προετοιμασίας. Είναι το 2ο εκπαιδευτικό μου συνέδριο. Στη μνήμη μου έρχονται σκηνές από το π...
Πέμπτη 13 Οκτωβρίου. Ημέρα περισυλλογής και προετοιμασίας. Είναι το 2ο εκπαιδευτικό μου συνέδριο. Στη μνήμη μου έρχονται σκηνές από το προηγούμενο στα Γιάννενα, που ήταν πράγματι εκπαιδευτικό. Όχι με την έννοια, που εσύ νομίζεις. Εγώ πάντως εκπαιδεύτηκα και παιδεύτηκα.
Θυμάμαι την ξαφνική διακοπή των εργασιών του συνεδρίου προκειμένου οι σύνεδροι να κάνουν … τι νομίζεις; Μία πορεία. Τι άλλο;
- Εεε συνάδελφοι. Τι πορεία; Δεν είμαι προετοιμασμένος.
- Τι προετοιμασία χρειάζεσαι για μία πορεία. Αν θες να πας στην τουαλέτα προλαβαίνεις.
Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι το πρόβλημα δεν είναι η τουαλέτα, αλλά ο ήλιος. Ναι ο ήλιος. Στα Γιάννενα βρέχει 364 μέρες το χρόνο κι έτσι δεν έφερα καπέλο. Πέσαμε όμως στη μία και μοναδική μέρα, που ο καιρός αποφάσισε να μου κάνει καψόνι. Δαγκώθηκα λίγο, αλλά το πήρα απόφαση. Ήξερα βέβαια ότι σε μία ώρα θα έμοιαζα με ινδιάνο, αφού ο ήλιος δεν ξεχωρίζει την καράφλα του συνδικαλιστή από τις υπόλοιπες καράφλες. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η γελοία όψη, που σου δίνει το κόκκινο κεφάλι, αλλά η φαγούρα και το ξεφλούδισμα, που ακολουθούν τις επόμενες εβδομάδες. Κι άντε να πείσω εγώ ότι δεν πήγα για μπάνιο, αλλά για πορεία.
Πάμε πορεία λοιπόν. Ο κόσμος όμως στην πορεία ήταν πολύ περισσότερος από τους συνέδρους. Μάλιστα υπήρχαν συνάδελφοι, που είχαν έλθει με πούλμαν μόνο και μόνο για την πορεία. Τελικά ο μόνος ηλίθιος, που δεν ήξερε ότι εκπαιδευτικό συνέδριο σημαίνει πορεία ήμουν εγώ. Τέλος πάντων. Ευκαιρία για λίγο αγώνα. Άλλωστε ήταν οι εποχές των μνημονίων και υπήρχαν συνάδελφοι σε διαθεσιμότητα.
Θυμάμαι τα συνθήματα. Γροθιές σηκωμένες και φωνή.
- Εεε οοο πάρτε τα μνημόνια και φύγετε από δω. Ουστ.
Ωραίο αυτό το σύνθημα. Σου δίνει την ψευδαίσθηση, ότι κάποια στιγμή θα φύγουν τα μνημόνια. Τι ηλίθιος. Έπρεπε να καταλάβω ότι ήταν απλά ένα σύνθημα, σαν αυτό που φωνάζουμε στα γήπεδα. Εμείς ως γνήσιοι οπαδοί επευφημούμε την ομάδα μας, όμως αυτή τελικά χάνει. Έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι είναι πάντα στημένο.
Θυμάμαι επίσης τους Γιαννιώτες να μας παρακολουθούν με γουρλωμένα μάτια. Τέτοιο event στην πόλη δεν θα πρέπει να είχαν ξαναδεί.
Αυτό ήταν το 2014. Άλλες εποχές τότε. Ηρωικές. Τότε είχαμε μνημόνιο, τρόικα, εκπαιδευτικούς σε διαθεσιμότητα, απολυμένες καθαρίστριες, απολυμένους στην ΕΡΤ, αγανακτισμένους και μια κοινωνία σε αναβρασμό. Και φυσικά είχαμε και τον αρχιμάγειρα να συντηρεί τη φωτιά, περιμένοντας τη σειρά του να μας κυβερνήσει.
Πέρασαν δυο χρόνια από τότε. Ο γιος του Τζεπέτο κέρδισε τις εκλογές και τώρα όλα πηγαίνουν αριστερά. Δεν υπάρχει τρόικα, αλλά θεσμοί, οι απολυμένοι γύρισαν στις θέσεις τους και στη θέση τους βρέθηκαν άλλοι. Μόνο που αυτοί προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα και είναι πολύ περισσότεροι.
Ο ψαλιδοχέρης έβαλε χέρι στις συντάξεις και στα εφάπαξ. Ο ΕΝΦΙΑ όχι μόνο δεν καταργήθηκε, αλλά αυξήθηκε κιόλας. Τα κοινωνικά επιδόματα εξαφανίστηκαν και στη θέση τους εμφανίστηκαν νέοι φόροι άμεσοι και έμμεσοι. Ευτυχώς έχουμε τα capital controls, που μας έμαθαν ότι δεν μπορούμε να ξοδεύουμε ανεξέλεγκτα.
Ο μεγάλος αδελφός ελέγχει την ενημέρωση, καθώς και πότε πηγαίνουμε για κατούρημα. Ο Τσοχατζόπουλος εξακολουθεί να αισθάνεται μοναξιά στη φυλακή. Ευτυχώς, έχουμε τους πρόσφυγες και τους παράτυπους μετανάστες, που μας κρατούν απασχολημένους και μας θυμίζουν ότι υπάρχουν και χειρότερα.
Στο χώρο της εκπαίδευσης γίνονται πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Περικόπτονται αυθαίρετα και για το καλό των μαθητών ώρες μαθημάτων, με μοναδικό κριτήριο την αποφυγή προσλήψεων και την εξοικονόμηση πόρων. Αδιόριστος εκπαιδευτικός για να δουλέψει πρέπει να είναι ειδικής αγωγής ή να ξέρει φαρσί για να κάνει μάθημα σε προσφυγόπουλα ή μεταναστόπουλα.
Η οικογένεια βάλλεται Κανείς δεν θέλει να αναπαραχθεί και να βάλει μπελάδες στο κεφάλι του. Ευτυχώς εισάγουμε παιδάκια εξ ανατολών, που αναμένεται να λύσουν το πρόβλημα της υπογεννητικότητας και να αποτελέσουν τους μελλοντικούς ψηφοφόρους του Πινόκιο.
Μάθαμε ότι η λέξη μνημόνιο έχει και πληθυντικό, αλλά και συνώνυμα. Λέγεται και παράλληλο πρόγραμμα ή παράλληλο χούφτωμα. Μάθαμε ότι είναι ρατσισμός να διεκδικείς τα ίδια δικαιώματα με τους αλλοδαπούς. Τέλος μάθαμε ότι υπάρχουν καλά και κακά χημικά. Τα καλά δεν σε πειράζουν, ας είσαι συνταξιούχος και μπορείς να τα χρησιμοποιείς και ως αποσμητικό.
Τώρα είμαστε καλοί μαθητές. Διαβάζουμε τα μαθήματά μας, κάνουμε όλες τις ασκήσεις. Διαβάζουμε ακόμα και το παρακάτω. Και μετά καθόμαστε σούζα. Όπως ο πιστός σκύλος μπροστά στη σκύλα την αφεντικίνα του με τη γλώσσα έξω, περιμένοντας για την ανταμοιβή του. Κι εκείνη, αφού τον κοιτάξει περιφρονητικά και αφού τον αφήσει να περιμένει, για να δοκιμάσει την πίστη και την υπομονή του, του πετάει μια καραμέλα, η οποία ανακατεύεται με τις λάσπες.
- Μα αφεντικό … καραμέλα; Θα χαλάσουν τα δόντια μου.
- Δεν πειράζει. Θα στα φτιάξω εγώ. Με το αζημίωτο εννοείται.
Μέσα σ’ όλα αυτά ξεκινά το 11ο εκπαιδευτικό συνέδριο της ΟΛΜΕ. Όχι στα Γιάννενα αυτή τη φορά, αλλά κάπου αλλού πιο εξωτικά. Στη Βραυρώνα Αττικής. Μακριά από τον κόσμο και τα προβλήματα. Εκεί δεν χρειάζονται πορείες, ούτε σηκωμένες γροθιές. Πολύ περισσότερο δεν χρειάζονται συνθήματα. Γιατί από συνθήματα χορτάσαμε, όπως χορτάσαμε και από ψεύτες. Στο επόμενο XFactor οι διαγωνιζόμενοι δεν θα τραγουδούν. Θα λένε παραμύθια. Κριτική επιτροπή θα είναι οι αδερφοί Γκριμ και ο Πινόκιο.
Πάω να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου. Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν θα μοιάζω με ερυθρόδερμο. Ουγκ.
Γιώργος Βαρδακώστας
