... ταξιδέψαμε μαζί, πολλές φορές, στην Κρήτη, Καλαμάτα. Πήγαμε και στην Βέργα, στον Ταΰγετο, Αλεξανδρούπολη, Ξάνθη, Καστοριά, Γαλαξίδι,...
... ταξιδέψαμε μαζί, πολλές φορές, στην Κρήτη, Καλαμάτα. Πήγαμε και στην Βέργα, στον Ταΰγετο, Αλεξανδρούπολη, Ξάνθη, Καστοριά, Γαλαξίδι, Πάτρα, Ναύπακτο, Αθήνα, Χαλκιδική, Ασπροβάλτα, στον Βόλο και το ταξίδι συνεχίζεται...
Μπήκαμε ξανά στην διαδικασία σπουδών, ήθελα αυτό το μεταπτυχιακό, γράψαμε βιβλίο. Για φαντάσου... τα καταφέραμε...
Βγήκαμε έξω, ξενυχτήσαμε, είδαμε πολύ θέατρο, κινηματογράφο... τι άλλο... βαπτίσαμε δυο παιδιά, παντρέψαμε ένα ζευγάρι, πήγαμε σχολείο, γνωρίσαμε υπέροχα παιδιά τους μαθητές μου, περήφανη, που είμαι δασκάλα...
Πάντα με αγαπημένους ανθρώπους... αγαπημένο μου αναπηρικό αμαξίδιο... περάσαμε πολλά μαζί. Ήσουν πάντα η αναγκαστική μα τόσο πολύτιμη, κόκκινη (ξεθώριασες λίγο) συντροφιά μου γι' αυτό πρέπει πάντα να σε φροντίζω, αφού έτσι κι αλλιώς μας πλήγωσαν. Όμως εμείς ορθώσαμε το ανάστημά μας και συνεχίσαμε να προχωράμε.
Κανένας δεν μπόρεσε να μας καταλάβει όχι γιατί δεν ήθελε όμως... μάντεψε... ποιος μπορεί πέρα από τους ομοιοπαθείς να έρθει έστω για λίγο στην θέση μας. Ίσως είναι που έκλεισα πια τα 40 μου χρόνια. 20 χρόνια, από τα 32 μου είμαστε παρέα. Δεν σε χρειαζόμουν πιο πριν. Περπατούσα χωλαίνοντας αλλά περπατούσα.
... ας περνάνε τα χρόνια μόνο που παλεύω να περνάνε καλά... να θυμάστε, τον πλούτο τον έχετε ήδη και να αποφεύγετε τους άπληστους, αγνώμονες, αχάριστους ανθρώπους. Πείτε ευχαριστώ στη ζωή και μην σταματάτε να ονειρεύεστε. Η δύναμη κρύβεται μέσα στην καρδιά, στην ψυχή μας. Φτάσαμε εκεί, που νομίζαμε, ότι ποτέ δεν θα μπορούσαμε να φτάσουμε αγαπημένο μου αμαξίδιο με κόπο αλλά άξιζε η προσπάθεια.
Σ' ευχαριστώ, λοιπόν... κι ας κρύβουν όλα αυτά μια θλίψη μια απορία... Σας φιλώ.
Υ.Γ. Από μια χούφτα χώμα μπορούμε να φτιάξουμε έναν μικρό κήπο με έρωτα, αγάπη, δημιουργικότητα, όνειρα...
Πόπη Σιδηρά
Δασκάλα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης
