Η κολλητή μου. Η κολλητή μου και η Γαλλία της: Υποστηρίζει τα γαλλάκια στο Euro με πάθος που θα ταίριαζε σε πιστό φίλαθλο «γαύρο». Ξεψ...
Η κολλητή μου. Η κολλητή μου και η Γαλλία της: Υποστηρίζει τα γαλλάκια στο Euro με πάθος που θα ταίριαζε σε πιστό φίλαθλο «γαύρο». Ξεψαχνίζει φωτογραφίες με τον Πύργο του Άιφελ και τις καρφιτσώνει στις λίστες με τα αγαπημένα. Με έξυπνες λεζάντες που κατανοεί η ίδια η οποία μιλά τη γλώσσα σε επίπεδο C1 –αυτή και οι αυτόχθονες της χώρας εκείνης.
Η κολλητή μου και η Γαλλία της.
Και το κινητό μου χτυπάει και περιμένω να ακούσω μία ακόμη πρότασή της για το βράδυ: Μακάρι να ήταν αυτό. Να πάμε για ένα ποτάκι ή για μία μακαρονάδα ιταλικής φύσεως.
Η κολλητή μου με ενημερώνει ότι η Νίκαια της Γαλλίας χτυπήθηκε. Την παρακαλώ να μην είναι τρομοκρατική επίθεση γιατί έχω βαρεθεί να μετράω νεκρούς σαν άλλος Χάρος ή να βλέπω προέδρους να εκφράζουν συλλυπητήριες ευχές. Χα. Κι όμως μου εκμυστηρεύεται τον μαγικό αριθμό των θυμάτων: 84 οι αποθανόντες και οι εν ζωή –αυτοί δηλαδή που ακροβατούν στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στα φαντάσματα και τους ζωντανούς- γύρω στους 100. Η κολλητή μου και η Γαλλία της.
Και μετά είναι που αρχίζω να ψάχνω τη λογική και τις φωτογραφίες και τα ρεπορτάζ. Όλοι οι δημοσιογράφοι- πετρωμένα πρόσωπα που έχουν βαρεθεί να παρουσιάζουν τα κατορθώματα των μακελάρηδων του θρησκευτικού φανατισμού- να περιγράφουν τα τεκταινόμενα με φυσικότητα που αρμόζει στην παρουσίαση των οικονομικών εξελίξεων. Τα βίντεο με το φορτηγάκι που θέρισε ανθρώπους. Τους Γάλλους που γιόρταζαν την εθνική τους εορτή. Τις μπλε σακούλες των άτυχων θυμάτων. Η κολλητή μου και η Γαλλία της.
Ο Ολάντ μέσα σε όλη αυτήν την τραγωδία που θα ζήλευαν και οι αρχαίοι- τόσο απρόβλεπτη, τόσο δακρυγόνα- να δηλώνει ότι θα ενισχύσει τις δυνάμεις του στη Συρία ως απάντηση. Αλλά από την άλλη υποστηρίζει ότι λυπάται για αυτούς που δε θα ξαναπερπατήσουν στην παραλιακή της Νίκαιας. Με έπεισες τώρα. Τα γεωπολιτικά παιχνίδια και τα αντίστοιχα κέρδη έχουν πιο γλυκιά γεύση, έστω και αν έχουν πάντα κοινό παρανομαστή αθώα παιδιά που βγήκαν να δουν πυροτεχνήματα αλλά τελικά είδαν τη μαμά και το μπαμπά να εκτοξεύονται στον αέρα. Και το αίμα να ρέει σαν άλλη σερπαντίνα. Η κολλητή μου και η Γαλλία της.
Η κολλητή μου σπουδάζει Νομική και επειδή όπως έλεγε και ένας καθηγητής μας στο Λύκειο, το γαλλικό και το ελληνικό δίκαιο είναι πολύ κοντά, θα ήθελε να ζήσει για λίγο στη Γαλλία. Η Γαλλία φέτος έχει δεχθεί δύο τρομοκρατικές επιθέσεις, μία στο Παρίσι και μία στη Νίκαια , για να μη μιλήσω για το θάνατο των σκιτσογράφων του “Je suis Charlie”. Και οι νεκροί πλέον σχηματίζουν ένα στρατό που εμείς ως διπολικοί θεατές πότε ξεχνάμε και πότε θρηνούμε γοερά όταν μία νέα επίθεση φροντίσει να μας τους υπενθυμίσει. Με τον πιο σκληρό τρόπο. Η κολλητή μου και η Γαλλία της.
Τα όνειρα για ρομαντικά τριήμερα στη χώρα του φωτός. Η Ντίσνευλαντ με τον πύργο της Ωραίας Κοιμωμένης και το Μίκυ που χαιρετάει τα παιδιά. Τα κρασιά τους, το τυρί και τα κρουασάν. Τίποτε από όλα αυτά.
Η κολλητή μου και η Γαλλία της μπορεί να μη δουν τίποτε από όλα αυτά.
Η κολλητή μου και η Γαλλία της δε θα γίνουν ποτέ ένα.
Μαριάνθη Τεντζεράκη
