Ο Σεβασμός είναι και για τους ανόμοιούς σου (της Μαριάνθης Τεντζεράκη)

Ο Σεβασμός είναι και για τους ανόμοιούς σου  Παίρνεις το ποντίκι και έτσι όπως κάνεις scroll down που λέμε και στη σχολή μου, ψαχουλεύ...

Ο Σεβασμός είναι και για
τους ανόμοιούς σου 

Παίρνεις το ποντίκι και έτσι όπως κάνεις scroll down που λέμε και στη σχολή μου, ψαχουλεύεις με λαίμαργα μάτια την αρχική σου στο facebook. Ξαφνικά βλέπεις ότι έχουμε γίνει όλοι πολύ μάχιμοι, φωνάζουμε για ανθρώπινα δικαιώματα και ανοχή στη διαφορετικότητα. Χαμογελάς (?) γιατί λες «τι ωραία που η νεολαία σήμερα είναι ευαισθητοποιημένη και εκφέρει άποψη» και ρουφάς άλλη μια τζούρα καφέ, ευτυχισμένος. Λυπάμαι.
Θέλω απόψε να σου δείξω, ότι αυτή η ευαισθητοποίηση δεν είναι ολική. Βάλε λίγο ακόμη καφέ και όσο διαβάζεις αυτό το άρθρο θέλω να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά- χωρίς παρωπίδες.

Υπάρχει μια ομάδα νέων που φοράνε μόνο φούστες ή όταν περνάν έξω από εκκλησίες κάνουν το σταυρό τους. Επίσης μπορεί να μη βρίζουν-όπως κάνουμε όλοι εμείς οι «μάγκες» που σεβόμαστε τον εαυτό μας- και παρόλο που την Κυριακή θέλουν να χουζουρέψουν και να καταβροχθίσουν στις 12 μια αχνιστή μπουγάτσα, πηγαίνουν εκκλησία. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, νηστεύουν. Δεν είναι τέλειοι. Απλώς έχουν βάλει ένα στόχο στη ζωή τους και προσπαθούν να τον κατορθώσουν. Αυτοί λοιπόν είναι Χριστιανοί. Και το θέμα είναι ότι όταν λες ότι σέβεσαι τη διαφορετικότητα και την αποδέχεσαι, δεν αναφέρεσαι μόνο στην κοπέλα που έχει βάψει πράσινα τα μαλλιά της και καπνίζει έξω από το σπίτι σου αλλά και σ’αυτήν την άλλη, που έρχεται στο μάθημα φορώντας φούστα και είναι λιγομίλητη. Ξέρω ότι δεν σου φαίνεται ιδιαίτερα αλάνι, αλλά αυτή έχει ΕΠΙΛΕΞΕΙ να είναι έτσι και οφείλεις να τη σεβαστείς.

Σταμάτησες να πίνεις καφέ. Τώρα με κοιτάς σκεπτικός, και ετοιμάζεσαι να ρίξεις βολές στην εκκλησία. Στα άμφια, στους χρυσούς σταυρούς και φυσικά «εγώ δεν κράζω την κοπέλα αλλά την εκκλησία. Δε μ’ αρέσει ο κόσμος της.» Εδώ είναι που κλαίνε και οι πέτρες. Θα ξενερώσεις, αλλά υπήρξα και εγώ το κορίτσι του κατηχητικού που όταν ο καθηγητής μιλούσε για θαύματα την ώρα των Θρησκευτικών, εσύ γελούσες γιατί φυσικά είχες βρει όλες τις απαντήσεις στη ζωή σου και όλα αυτά σου φαίνονταν γελοία-μπορεί μάλιστα με την παρέα σου να με κοιτούσατε σαν alien που πίστευα σε νεκραναστάσεις και θεραπείες λεπρών. Και μου το έδειχνες. Γιατί-ας μην κοροϊδευόμαστε-  ποτέ δεν άρεσαν οι θρήσκοι. Αυτοί που δεν έβγαιναν από τα δεκατέσσερα στα κλαμπς. Αυτοί που σου ζητούσαν να μη βλαστημάς όταν έχεις νεύρα. Αυτοί που πίστευαν ότι υπάρχει κάτι ανώτερο που μας αγαπάει όλους. Σόρρυ συμμαθητή αλάνι, που θέλω να πιστεύω ότι αυτός ο Θεός αγαπάει όλα τα παιδιά, μαύρα, κίτρινα, κόκκινα, μπλε. Και πιστεύει στην ισότητα της γυναίκας με τον άνδρα. Και άλλα πολλά. Αλλά δε θα τα αναλύσουμε τώρα αυτά. Άλλωστε αν δεν έχεις πρόθεση να ακούσεις ή είσαι προκατειλημμένος, εγώ δε μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.

Ξέρω ότι μετά από αυτό το άρθρο πολλοί θα κοιτάτε την κάθε μου κίνηση για να δείτε ότι αφού «είμαι της εκκλησίας» θα πρέπει να είμαι ΤΕΛΕΙΑ. Θα απογοητευτείτε πολλάκις. Φοράω σκισμένα τζιν και μ’ αρέσουν τα ροκ συγκροτήματα. Βρίζω όταν με αδικούν και τρελαίνομαι όταν μου λένε τι πρέπει να κάνω.

Δεν είμαι εδώ για να ηθικολογήσω. Θέλω απλώς να σου υπενθυμίσω ότι όταν ανεβάζεις έξυπνα άρθρα για το τι πιστεύουν οι Χριστιανοί ή κοροϊδεύεις τα πιθανά θαύματα του Αγίου Παϊσίου , σκέψου ότι υπάρχει μια μερίδα που πληγώνεται. Πληγώνεται γιατί θίγεις κάτι που αυτή- όσο αστείο και αν σου φαίνεται- αγαπάει.

Έχεις αφήσει τον καφέ σου και έχει γίνει ένα νερουλό μίγμα που αντικατοπτρίζει το πρόσωπό σου. Σε κοιτάω στα μάτια και σου υπόσχομαι ότι αν το κάνεις αυτό για μένα, θα κατέβω μαζί σου στο δρόμο για να διαδηλώσω για όλους τους ανθρώπους. Έτσι ώστε η κοπέλα με τα πράσινα μαλλιά να νιώθει όμορφη και να περπατάει με αυτοπεποίθηση. Έτσι ώστε η κοπέλα στο αστικό να κάνει το σταυρό της χωρίς να ιδρώνει επειδή κάποιος θα γελάσει. Έτσι ώστε όλοι μας να είμαστε άνθρωποι ίσοι, με ίδια δικαιώματα. 

Μα γιατί στραβομουτσουνιάζεις? Δεν σου είπα να αφήσεις στο σπίτι τις παρωπίδες σου?  Θυμήσου αγαπημένε

«Αν θες να λέγεσαι Άνθρωπος, δε θα πάψεις ούτε στιγμή, ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.»

Τεντζεράκη Μαριάνθη